आर्तता 

​तु दाखविलेली वाट,

अजूनही आठवते,

तेव्हा ती वाट,

किती सरळ,

पण आज ती वाट,

वाकडीतिकडी जाते,

तेव्हा त्या वाटेवर,

फक्त फुले फुलायची,

पण आज त्याच वाटेवर,

काटे फुलतात,

त्याच वाटेवर चालताना दोघे,

त्या फुलाशी खेळत,

किती हसायचो,

पण आज त्याच वाटेवर चालताना,

पायाला काटे रुततात,

     समीर डांगे

चारोळी

​अंधारात दिसला होता,

आशेचा एक किरण,

जागे झालो तेव्हा कळल,

ते एक स्वप्न होत,

ते नव्हत खर जीवन.

      समीर डांगे

चारोळी

​का कुणास ठाऊक,

तुझ्याशी बोलत राहवस वाटत,

डोळ्याची पापणी हळली,

कि, समोर तू असावस वाटत.

        समीर डांगे

Y don’t know likes to keep on talking with you. Whenever eyes blink feel you to be in front of me.

        Sameer dange 

चारोळी

​बंद गुलाबी ओठात,

कळी फुलली गाळात,

विखुरलेल्या केसात,

बसली ती मनात,                                                  नयनातल्या बाहुलीत दिसत होत,

मनातल कुंतल,

मनातच हसत होत,

हसता हसता ते,

फुलासारख फुलत  होत.             

तुला पाहुणी 


तुला पाहुणी,
सुमनही लाजले,
कोमळ कोमळ काया ,
तुझी पाहुणी,
सुमनही लाजले,
तुझ्या नाजूक स्पर्शाने,
ते स्वप्न नवे दिसले,
तुला पाहुणी,
सुमनही लाजले,
परि आली मिलनाला,
नभ स्तब्ध झाले,
पारिजात सांगत होता,
बावरली सारी फुले,
लुकलुकणारे डोळे,
जणू तारेच होते,
झुळझुळणारे केस,
जणू वारेच होते,
गुळाबी ओठ,
वचनात बद्ध होते,
कपाळावरच्या चंद्रात,
रूप सुंदर दिसत होते,
हात होता हनुवटीवर,
नयन मात्र बोलत होते,
नाकात मोती,
गाळात मन हसत होते,
केसात मोगरा फुलला होता,
हातात बांगडी,
गळ्यातल्या रत्नात,
अबोलीच हसत होती,
परिधान केलेल्या साडीत ,
परी जणू वाटत होती,
क्षणात सारे,
मधुवन क्षणभंगूर झाले,
तुला पाहुणी,
सुमनही लाजले


समीर डांगे